برای همه ثانیه ها
آغاز با خدا پایان بی خدا پیدا نمی کند سیگار زندگی در زیر پای مرگ فانی نمی شود در زندگی سقوط راحت تر از صعود انجام می شود در برکه سیاه نیلوفر سفید لبخند می زند جراحی دماغ پر مشتری تر از جراحی دل است در چشمهای تو دریای بیکران در گل نشسته است از این همه گناه تنها به عاشقی اقرار می کنم یک تک درخت پیر با جابجا شدن خشکیده می شود یک کاج بی خبر باضربه تبر بیدار می شود در دست بی خبر هرگز کسی خبر پیدا نمی کند با این همه خدا دنیای بی خدا باور نکردنی است از ناخدا شدن تا با خدا شدن بسیار فاصله است هر شک به ابتدا با شک به انتها همراه می شود تغییر سرنوشت از حدس سرنوشت همواره بهتر است در لحظه ی کمال سرتاسر جهان بی نقص و کامل است خوشبختی از قضا با بخشش و عطا تکثیر می شود با صد ورق دروغ تاریخ آدمی ناقص نمی شود بی ساغر سکوت انسان به معرفت نایل نمی شود در دفتر حیات زیباترین رموز در بخش خلقت است بی رنج اشتباه انسان به اکتشاف هرگز نمی رسد در پازل جهان یک قطعه ی بزرگ همواره غایب است در پیش روی شمع هر تکه آینه یک شمع روشن است تدبیر غربیان با عشق شرقیان ترکیب می شود هر شعر تازه ای با حرف تازه ای آغاز گشته است یک هسته ی درخت در ظرف کوچکی بالغ نمی شود پنهان ترین درون با دیده ی خرد شفاف و روشن است در شهر زندگی اصل همیشگی اصل تفاوت است در شهر بی صدا افکار هر کسی مانند دیگری ست با خواب یک شبان دارایی دهی بر باد می رود در درگه خدا تاخیر در امور هرگز نبوده است با قهر آفتاب سیاره ی زمین پوشیده از یخ است هر گز سمندری در آتش درون جولان نمی دهد از اولین اذان تا آخرین نماز یک عمر فاصله ست هر اشک آسمان در جستجوی گل از دیده جاری است در اوج آسمان آرامش بزرگ همواره حاکم است در قله های سخت انسان به آسمان نزدیک می شود در جبهه ی جهان انسان بی طرف پیدا نمی شود سرکش ترین قلل از فتح آدمی همواره عاجزند با اختراع پول خوشبختی بشر دشوار گشته است زیبایی سکوت بی انتهاتر از زیبایی صداست هر ناخدای خوب در پیچ و تاب موج ورزیده گشته است هر کسب نعمتی با حذف نعمتی آغاز می شود در قلب هر بشر رازی برای کشف همواره بوده است یک جام پر ترک از وحشت شکست خالی نمی شود با اینهمه قیود انسان واقعی آزاده و رهاست یک قفل صد کلید از قفل بی کلید همواره بدتر ست گلهای باغ فرش در زیر پای ما پر پر نمی شوند هر جام تشنه ای در وادی سراب از تشنگی پر است اندیشه های سست دائم به گرد خویش دیوار می کشند الگوی فربه تر انسان فربه تر ایجاد می کند یک ساعت خراب روزی دو مرتبه اهل صداقت است یک خانه ی یخی در پرتو چراغ ویرانه می شود با قدرت نگاه انسان ز پله ها بالا نمی رود در شهر عاشقان عاشق تر از خدا پیدا نمی شود هر عصر تازه ای با دید تازه ای آغاز می شود بی فتح روح خویش هرگز به فتح غیر قادر نمی شویم یک چتر کاغذی با بارش بهار نابود می شود دیوار خانه ها ما را به پنجره محتاج کرده است از دامن زمین چیزی به آسمان نازل نمی شود در جهان خلقت ساحل خوشبختی بین دو بدبختی ست بی حق انتخاب زیباترین بهشت قعر جهنم است در شهر زندگی تابوت و مهد ما با هم برادرند بی باور طلوع افسانه ی غروب زیبا نمی شود بی شمع انتقاد افکار مردمان روشن نمی شود هر درس زندگی بی درک مطلبش تکرار می شود در کوه زندگی در کوله بار ما تنها اراده است در راه نادرست برگشتن درست اوج شهامت است لبخند مردگان از اخم زندگان بسیار بهتر است دنیای عاشقان با جذر و مد عشق ویران نمی شود دنیای بی ثبات با خنده های ما تحقیر می شود هر پیر با چراغ از کودک درون شعله گرفته است هر سنگ خاره ای با اهرم زمان از جای می جهد زیباترین بنا با سیل کوچکی نابود می شود ارابه های عشق از وادی جنون باید گذر کنند در قلب عاشقان یک غایب بزرگ همواره حاضر است این خیل مردگان با نعره ی کلنگ از جا نمی جهند یک کشتی بزرگ با زخم کوچکی نابود می شود ننگین ترین شکست با غفلتی حقیر آغاز گشته است یک نخل ریشه دار با غارت خزان زخمی نمی شود رسواترین سکوت هرگز به اشتباه صحبت نمی کند بر کج ترین سطوح با خط مستقیم بتوان خدا کشید یک قلب بی ریا از مسجد خدا همواره برتر است در شهر زندگی قانون نقره ای قانون باور است قلب سخن پذیر از قول دلپذیر آکنده می شود در شهر دشنه ها آرامش عمیق حاکم نمی شود هرگز کبوتری از لوله ی تفنگ خارج نگشته است یک پیچک ضعیف بی تیرکی قوی بالا نمی رود این فرصت بقا از فرصت فنا بسیار کمتر است با غرش تفنگ انسان به برتری هرگز نمی رسد در شهر زندگی بی جستجوی خویش پیدا نمی شویم بی خنده ی چراغ بیداری بشر باور نکردنی ست تندیس ماسه ای در پیش روی باد ویرانه می شود از کوج یک شبح ردی به یادگار هرگز نمانده است پایان عاشقی ما را به انقراض نزدیک می کند زندان زندگی با مرگ متهم همراه می شود بی مرگ کرم توت دیبای خوش نگار حاصل نمی شود از سرزمین عشق هرگز مسافری هجرت نکرده است هر سنگ کوچکی در برف روزگار بهمن نمی شود ... این جدایی های مبهم کار دنیای حسوده.. آخر حکایت عشق نرسید کلاغ به خونه... دلبسته به سکه های قلک بودیم دنبال بهانه های کوچک بودیم رویای بزرگ تر شدن خوب نبود ای کاش تمام عمر کودک بودیم... کاش می دانستید، زندگی با همه وسعت خویش ، محفل ساکت غم خوردن نیست ، حاصلش تن به قضا دادن و پژمردن نیست ، اضطراب وهوس دیدن ونادیدن نیست ، زندگی خوردن و خوابیدن نیست ، زندگی عشق به قلب داشتن است ، زندگی حس جاری شدن است ، زندگی کوشش و راهی شدن است ، از تماشاگر آغاز حیات ، تا به جایی که خدا می داند. .:: آدمک آخر دنیاست بخند ، آدمک مرگ همین جاست بخند ، دست خطی که تو را عاشق کرد شوخی کاغذی ماست بخند ، آدمک خر نشوی گریه کنی کل دنیا سراب است بخند ، آن خدایی که بزرگش خواندی به خدا مثل من تو تنهاست بخند! زمین جای قشنگی نیست؛ من از اهل زمینم خوب میدانم که گل در عقد زنبور است ولی سودای بلبل دارد و پروانه را هم دوست دارد... عمیقترین و بهترین تعریف از عشق این است که : سرمایه های هر دلی حرف هایی است که برای نگفتن دارد. خداوندا از بچگی به من آموختندهمه را دوست بدارم خدایا به من زیستنی عطا کن خدایا من در کلبه حقیرانه خود کسی را دارم که تو در ارش کبریایی خود نداری خداوندا به هر کس که دوست میداری بیاموز که عشق از زندگی کردن بهتر است و به هر کس که دوست میداری بچشان که دوست داشتن از عشق برتر است. دکتر شریعتی من نمی دانم و همین درد مرا سخت میآزارد که چرا انسان، این دانا، این پیغمبر در تکاپوهایش چیزی از معجزا آن سوتر ره نبرده است به اعجاز محبت! چه دلیلی دارد؟ چه دلیلی دارد؟ که هنوز مهربانی را نشناخته است؟ و نمیداند در یک لبخند چه شگفتیهایی پنهان است! من بر آنم که در این دنیا خوب بودن- به خدا سهلترین کار است ونمیدانم که چرا انسان، تا این حد با خوبی بیگانه است؟ و همین درد مرا سخت آزرده است. ميگويند در كشور ژاپن مرد ميليونري زندگي مي كرد كه از درد چشم خواب به چشم نداشت و براي مداواي چشم دردش انواع قرصها و آمپولها را بخود تزريق كرده بود اما نتيجه چنداني نگرفته بود. سکه زندگیم شیر نداره اما همین خطی که منو به تو وصل نگه میداره رو دوست دارم... مادر، تو شکوفاتر از بهار، نهالِ تنم را پر از شکوفه کردی و با بارانِ عاطفه های صمیمی، اندوه های قلبم را زدودی و مرهمی از ناز و نوازش بر زخم های زندگی ام نهادی. در «تابستان»های سختی با خنکای عشق و وفای خویش، مددکار مهربان مشکلاتم بودی تا در سایه سارِ آرامش بخش تو، من تمامی دردها و رنج ها را بدرود گویم. با وجود تو، یأس دری به رویم نگشود و زندگی رنگ «پائیز» ناامیدی را ندید. تو در «زمستانِ» مرارت های زندگی، چونان شمع سوختی تا نگذاری رنجش هیچ سختی ستون های تنم را بلرزاند. مادر، ای بهار زندگی، شادترین لبخندها و عمیق ترین سلام های ما، همراه با بهترین درودهای خداوندی، نثار بوستان دل آسمانی ات باد. مادر با یک دست گهواره، و با دستی دیگر جهان را تکان می دهد
ای بسا قابی که خالی از عکس تو مانده برایم.. ای بسا لحظه هایی که نگریستن را به من آموخته اند. قاب عکس خالی تو باز هم چشمانت را به یاد من می آورند. من و قاب عکس خالی تو و لحظه های نگریستن به ماندن در کنار هم عادت کرده ایم. کوچه ها رد پای تو را بر روی برگها به من نشان می دهند. دستها و آغوش سردم، جای خالی تو را به رخ من می کشاند. اما سرنجام دل من با خود عهدی می کند. دوباره به امید قیامی قدم هایم را استوار تر می بینم. قیامی بر علیه لحظه تنهایی ام. اما اینبار هم مانند گذشته قیام من بی ثمر می ماند. و در دادگاه لحظه ها محکوم به ماندن با قاب عکس خالی تو می شوم. انگار رهایی به من پشت کرده و امید من باز هم به شنیدن صدای تو.. زندگی چیست بجز یک هوسی که به یک لحظه به در می اید پس از ان می گذرد زندگی مثل یک مستی می که به هنگام شراب به سرت می اید زندگی چیست بجز یک حرکت حرکت باد درخت لحظه ای می گذرد هر چقدر که بدوی نتوانیش گرفت زندگی مثل همان اب لب جوی بود که سریع می گذرد زندگی همچون قطار ز سر ریل گذر خواهد من و تو می تازیم تا به ان زود رسیم لیک گذشت. زندگی اتش یک لحظه دم و با زدم است که فرو می رود و سرد شود ............ زندگی چیست ؟؟؟؟؟ دلم برای کسی تنگ است که دل تنگ است... دلم برای کسی تنگ است که طلوعش عشق را ب من هدیه می کند... دلم برای کسی تنگ است که با زیبایی کلامش مرا در عشق غرق می کند... دلم برای کسی تنگ است که تنم اغوشش را می طلبد... دلم برای کسی تنگ است که دستانم دستان پر مهرش را می طلبد... دلم برای کسی تنگ است که سرم شانه هایش را ارزو دارد... دلم برای کسی تنگ است که گوشهایم شنیدن صدایش را حسرت می کشد... دلم برای کسی تنگ است که چشمانم چشمانش را می طلبد... دلم برای کسی تنگ است که مشامم ب دنبال عطر تن اوست... دلم برای کسی تنگ است که اشکهایم را دیده... دلم برای کسی تنگ است که تنهاییم را چشیده... دلم برای کسی تنگ است که تنهاییش تنهایی من است... دلم برای کسی تنگ است که مرحم زخم های کهنه است... دلم برای کسی تنگ است که قلب من برای داشتنش عمرها صبر می کند... دلم برای کسی تنگ است که دوست نام اوست... دلم برای کسی تنگ است که دوستیش بدون <تا> است... دلم برای کسی تنگ است که دل تنگ دل تنگیهایم است... دلــــــــــــــــــــــم تــنــگ اســت... نازنين آمد و دستي به دل ما زد و رفت. پرده ي خلوت اين غمكده بالا زد و رفت. كنج تنهايي ما را به خيالي خوش كرد خواب خورشيد به چشم شب يلدا زد و رفت. درد بي عشقي ما ديد و دريغش آمد آتش شوق درين جان شكيبا زد و رفت. خرمن سوخته ي ما به چه كارش مي خورد كه چو برق آمد و در خشك و تر ما زد و رفت. رفت و از گريه ي توفاني ام انديشه نكرد. چه دلي داشت خدايا كه به دريا زد و رفت. بود آيا كه ز ديوانه ي خود ياد كند؟آن كه زنجير به پاي دل شيدا زد و رفت . آهاى صداموگوش بده...
تویی که هم بغض منى اکه بگم دوست دارم حرف ازجدایى میزنى...یکى میگه ولت کنم دلم میگه پیشش بمون اماهنوز توقلبمى دوست دارم اینو بدون نمیدونم جه جوریه هروقت میخوام ولت کنم اشک چشات حلقه میشه جه جورى آرومت کنم حرف کیو باور کنم یکى میگه اهل دلى یکى میگه خیانته یکی میگه بزار بره نمیدونن اگه برى روزو شبم نمیگذره... ولی افسوس که چقدر زود بزرگ شدم دوست دارم همان دوران کودکی را که وقتی پول هفتگی اش را میگرفتم انگار دنیا را به من داده اند دوست دارم همان دخترکی باشم که با نوازش های مادرش آرام آرام به خواب میرفت دوست دارم هما ن بچه ای را که از ته دل میخندید بدون هیچ اغراقی و آنقدر گریه میکرد که از حال میرفت دوست دارم همان دورانی را که همه را بدون هیچ کینه ای دوست میداشتم ..خیلی زود قهر میکردم و با گرفتن یک شکلات همی چیز را فراموش میکردم... . . . دوست دارم زندگی کنم نه زنده گی . . دوست دارم کودک میماندم............... نوروز پاسداشت عشق های کوچکی است که زنده مانده اند و روز تعظیم در برابر عشق های بزرگی که عظمت را کوچک می دانند. پس به تو در نوروز سلام می کنم که بزرگترین عشق این کوچکی . . . سلام به همه... امیدوارم تو سالی گذشت کسی از کسی دلگیر نمونده باشه و تموم خصومتاشونو دم سال تحویلی بذارن کنارو سال جدیدو با تمام عشق شروع کنن... از طرف خودم و loyal سال جدیدو بهمتون تبریک میگم و برای همه آرزوی سلامتی و شادابی و زندگی سر شار از عشق محبت رو دارم... زندگی عجیبه چون .... تا گریه نکنی کسی نوازشت نمیکنه تا نخوای بری کسی نمی گه بمون تا نری قدرتوکسی نمی دونه تا نمیری کسی نمی بخشتت زندگی مثه شطرنج می مونه وقتی بلد نیستی همه بهت یاد میدن اما تا یاد گرفتی همه دوست دارن شکستت بدن دیروز سر همین کوچه ایستاده بودم نگاه کردم خیالم راحت شد «ورود ممنوع» نبود آنقدر ذوق کردم که توجه نکردم به آن دو تابلوی به ظاهر بی خطر که به طرز احمقانه و خطرناکی کنار هم بودند «یک طرفه» «بن بست»! و اکنون ایستاده ام اینجا در انتهای این کوچه احمق!! در انتهای این «خروج ممنوع!»
نوشته شده در 90/11/03 *
توسط loyal| |
نوشته شده در 90/07/21 *
توسط sargardoon|
نوشته شده در 90/07/21 *
توسط sargardoon| |
"دل"
اتفاقی ترین اشتـــــباه دنیاست!
بسته میشود آنــــجا که نبــــــاید؛
کنــــده میشود از جایی که نباید
نوشته شده در 90/07/13 *
توسط sargardoon| |
نوشته شده در 90/06/22 *
توسط sargardoon| |
نوشته شده در 90/06/22 *
توسط sargardoon|
نوشته شده در 90/05/27 *
توسط sargardoon| |
نیا باران...
نوشته شده در 90/05/01 *
توسط sargardoon| |
عشق زاییده تنهایی است…. و تنهایی نیز زاییده عشق است…
تنهایی بدین معنا نیست که یک فرد بیکس باشد …. کسی در پیرامونش نباشد!
اگر کسی پیوندی ، کششی ، انتظاری و نیاز پیوستگی و اتصالی در درونش نداشته باشد تنها نیست!
برعکس کسی که چنین اتصالی را در درونش احساس میکند…
و بعد احساس میکند که از او جدا افتاده ، بریده شده و تنها مانده است ؛
در انبوه جمعیت نیز تنهاست ……
نوشته شده در 90/04/21 *
توسط sargardoon|
حال که بزرگ شده ام
و
کسی را دوست می دارم
می گویند: فراموشش کن
که در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است
حسرت نخورم
و مردنی عطا کن
که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم
منچون تویی را دارم
وتو چون خود نداری نوشته شده در 90/04/21 *
توسط sargardoon| |
نوشته شده در 90/04/19 *
توسط sargardoon|
پس از مشاوره فراوان با پزشكان و متخصصان زياد درمان درد خود را مراجعه به يك راهب مقدس و شناخته شده مي بيند.
به راهب مراجعه مي كند و راهب نيز پس از معاينه وي به او پيشنهاد مي دهد كه مدتي به هيچ رنگي بجز رنگ سبز نگاه نكند.
او پس از بازگشت از نزد راهب به تمام مستخدمين خود دستور ميدهد با خريد بشكه هاي رنگ سبز تمام خانه را با سبز رنگ آميزي كند .
همينطور تمام اسباب و اثاثيه خانه را با همين رنگ عوض ميكند. پس از مدتي رنگ ماشين ، ست لباس اعضاي خانواده و مستخدمين و هر آنچه به چشم مي آيد را به رنگ سبز و تركيبات آن تغيير ميدهد و البته چشم دردش هم تسكين مي يابد.
بعد از مدتي مرد ميليونر براي تشكر از راهب وي را به منزلش دعوت مي نمايد. راهب نيز كه با لباس نارنجي رنگ به منزل او وارد ميشود متوجه ميشود كه بايد لباسش را عوض كرده و خرقه اي به رنگ سبز به تن كند.
او نيز چنين كرده و وقتي به محضر بيمارش ميرسد از او مي پرسد آيا چشم دردش تسكين يافته ؟
مرد ثروتمند نيز تشكر كرده و ميگويد :" بله . اما اين گرانترين مداوايي بود كه تاكنون داشته."
مرد راهب با تعجب به بيمارش مي گويد بالعكس اين ارزانترين نسخه اي بوده كه تاكنون تجويز كرده ام. براي مداواي چشم دردتان، تنها كافي بود عينكي با شيشه سبز خريداري كنيد و هيچ نيازي به اين همه مخارج نبود.
براي اين كار نميتواني تمام دنيا را تغيير دهي ، بلكه با تغيير چشم اندازت ميتواني دنيا را به كام خود درآوري.
تغيير دنيا كار احمقانه اي است اما تغيير چشم اندازمان ارزانترين و موثرترين روش ميباشد. آسان بينديش راحت زندگي نوشته شده در 90/04/14 *
توسط sargardoon| |
نوشته شده در 90/03/13 *
توسط sargardoon| |
مادرم روزت مبارک... نوشته شده در 90/03/01 *
توسط sargardoon| |
عشق با غرور زيباست ولي اگر عشق را به قيمت فرو ريختن ديوار غرور گدايي كني ...آن وقت است كه ديگر عشق نيست صدقه است...
نوشته شده در 90/02/24 *
توسط sargardoon|
دل بستن یا نبستن مسئله ان است!!
تو این دنیا به کسی دل نبند،آخه انقد این دنیا کوچیکه که دو تا دل باهم جا نمیشه..
اگه دل بستی دیگه جدا نشو،آخه انقد این دنیا بزرگه که دیگه نمیتونی پیداش کنی.. نوشته شده در 90/02/24 *
توسط sargardoon|
نوشته شده در 90/02/22 *
توسط sargardoon| |
نوشته شده در 90/02/05 *
توسط sargardoon| |
نوشته شده در 90/01/29 *
توسط sargardoon| |
ما آدما هميشه صداهاي بلندو مي شنويم؛
پررنگهارو مي بينيم..
و کارهاي سختو دوست داريم..
غافل از اينکه خوبها آسون ميان!!!
بي رنگ مي مونن..
و بي صدا مي رن ... نوشته شده در 90/01/25 *
توسط sargardoon| |
نوشته شده در 90/01/11 *
توسط sargardoon|
نوشته شده در 90/01/11 *
توسط sargardoon| |
چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت گرفته و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داده زل بزني و به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت بشي حس کني که هنوز دوستش داري.
چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده.
چه قدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچ چيز جز سلام نتوني بگي.
چه قدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه هنوز دوستش داري.... نوشته شده در 90/01/05 *
توسط sargardoon|
بچه که بودم نمیفهمیدم چرا اینقدر بزرگتر ها آرزوی بچگی میکنند
.................. نوشته شده در 90/01/03 *
توسط sargardoon| |
نوشته شده در 89/12/29 *
توسط sargardoon|
نوشته شده در 89/12/28 *
توسط sargardoon|
نوشته شده در 89/12/28 *
توسط sargardoon| |
| Design By : Night Melody |
